10 dingen

Een gejat format om weer op gang te komen

Er circuleren allerlei remedies tegen een schrijfblokkade, maar mijn favoriete concept is de copycat. Schijnbaar (ik heb dit zelf nog niet zo specifiek geprobeerd) moet je, als je niet kunt schrijven, een tekst die je erg bewondert overschrijven. Woord voor woord, met de hand. Het zou helpen om de juiste stijl weer in je vingers te krijgen, om als het ware al te belichamen wat je wil schrijven voor je het zelf geschreven hebt.

Nou is blokkade een groot woord, maar het voelt wel ongemakkelijk om weer een nieuwsbrief te sturen, na zoveel maanden stilte. Het is een beetje uit m’n vingers geglipt. Dus ik besloot dan tenminste een vorm te kopiëren: de wekelijkse 10 tips van mijn aller-favoriete nieuwsbrief You Are Doing A Good Enough Job (van Sophie Lucido Johnson). Misschien is dit een goeie manier om jullie inbox weer met regelmaat in te komen. En anders heb je gewoon 10 gratis tips voor de komende tien maanden.

1. DOEN: Waking Up

De afgelopen drie, vier maanden ben ik ziek geweest, of ik ben het nog steeds, de grenzen zijn diffuus, ik ben lekker aan het herstellen maar ook nog lang niet de oude, hoe dan ook — het gaat al veel beter dan in dec-feb, toen ik echt, écht ziek was. Het begon allemaal fysiek, maar op een gegeven moment, als je steeds pijn hebt, geen energie om wat dan ook te doen, en totaal geïsoleerd raakt van je vrienden en je eigen leven, ga je dat ook psychisch merken. En dan wordt het echt duister.

Een van de dingen die me er absoluut doorheen gesleept heeft is Waking Up. Het is een meditatie-app, maar ook zoveel meer dan een meditatie-app. Je kunt geleide meditaties volgen (waarbij je ook echt het gevoel krijgt dat je geleid wordt, met bespiegelingen op bewustzijn en het leven en relaties, niet die constante herhaling van ‘tel elke ademhaling tot tien en begin opnieuw’ van sommige andere apps), maar ook lezingen luisteren over sufisme en Tibetaans Lojong. Er zijn korte reeksen met cognitieve gedragstherapie-achtige tips over niet-helpende gedachten, slaapmeditaties en interviews met interessante mensen.

2. KOPEN: Sokken van Jimmy Lion

Elke keer als ik ergens mijn schoenen uitdoe (en dat doe ik vaak, vooral de laatste maanden, bij dokters en de fysiotherapeut en de masseur) krijg ik complimenten over mijn sokken. Mijn sokken zijn ook echt leuk — en dan niet op een Happy Socks-bolletjes-en-streepjes-manier, maar met een hond in een regenjas, een vuurtoren aan zee, of het Jaws-logo op een sportsok. Van Jimmy Lion.

3. DOEN: The Artist’s Way

Voor de tweede keer in m’n leven ben ik bezig met The Artist’s Way, het oefenboek/creatieve programma van Julia Cameron. De eerste keer ging ‘ie gepaard met acupunctuur en begon ik te hardlopen, nu loop ik bij een psychosomatisch therapeut en ben weer aan het tekenen en schilderen. Als je zwanger bent, zie je overal zwangere mensen, en als je TAW doet, kom je overal mensen tegen die ook TAW doen. Of hebben gedaan. Maar als jij dat nog niet hebt: overweeg het. Er zijn drie peilers:

1. De Morning Pages: elke ochtend, 12 weken lang, moet je ‘s ochtends direct uit bed gaan zitten en drie pagina’s lang stream of consciousness schrijven over alles wat je bezighoudt, wat je op dat moment invalt, wat je denkt en voelt. Dit is de manier om erachter te komen wat je dwarszit, om alles los te laten wat tussen jou en je werk in staat.

2. De Artist Date, een wekelijks uitje voor je Innerlijke Kunstenaar, waar je dus in je eentje iets gaat doen wat je inspireert, of wat gewoon leuk is. Ik ging al naar een museum, bakte koekjes, liep een NS-wandeling en deed een korte online schilderworkshop. Naar de bioscoop gaan mag ook. Deze stap zorgt ervoor dat je weer nieuwe ideeën krijgt.

3. De opdrachten in het boek: veel zielroerende vragen over je jeugd en je toekomst, wat je eigenlijk vindt van je kleren of van je huis, met soms een fikse uitdaging, zoals in week 4 het verbod op media consumptie.

Het is spiri-wiri en strikt en neemt een hap uit je dag, maar het leert je ook in korte tijd heel veel over jezelf en je maakproces.

4. LEZEN: Alison Bechdel’s Essential Dykes To Watch Out For

De eerste maand van m’n ziekzijn was m’n hoofd nog niet in staat om te lezen en dat was, behalve eng en frustrerend, ook een goede gelegenheid om opnieuw in graphic novels te duiken. Ik las Spinning van Tillie Walden (heel mooi), Patchwork: A Graphic Biography of Jane Austen van Kate Evans (nog mooier) en My Brother’s Husband van Gengoroh Tagame (lief), maar het meeste plezier heb ik beleefd aan Dykes.

Iedereen weet inmiddels wel wat de Bechdel-test is, sommigen weten ook dat ‘ie verwijst naar Alison Bechdel, maar weinigen hebben ook echt de strips gelezen. Ik tot afgelopen winter ook niet. Terwijl ze zo leuk zijn. En herkenbaar. Bechdel voert iets van twintig verschillende lesbiennes op, vriendinnen, geliefden, exen en collega’s bij de plaatselijke feministische boekhandel, die samen alles meemaken van 1983 tot 2008: protesten, het homohuwelijk, affaires, kinderen krijgen, de opkomst van biseksuelen, transgenders en andere buiten-de-hokjes-vallende identiteiten, de oorlog in Irak, 9/11, de opkomst van Amazon. Al die ontwikkelingen zijn oud en voelen tegelijkertijd heel erg herkenbaar. Dat hele idee van ‘de geschiedenis herhaalt zich’ kan dus ook troostend zijn.

5. KOKEN: Meaty Beany Chili

Isa Chandra Moskowitz is de vrouw die bepaalt wat ik eet. Ik heb haar oude Veganomicon en het dikke Super Fun Times Vegan Holiday Cookbook, maar het boek waar ik zo vaak uit kook dat het letterlijk uit elkaar valt is Isa Does It, omdat het, zoals de titel al impliceert, vol gemakkelijke recepten staat.

Want ik vind koken zo stressvol. Bijna altijd. Je moet zoveel tegelijk doen en onthouden. Vooral als er meerdere pannen mee gemoeid zijn en bepaalde dingen om een bepaalde tijd klaar moeten zijn omdat anders de helft van het gerecht aanbrandt/dood kookt/koud wordt. En ik kan dus niet inschatten hoe lang iets gaat duren (de tijden die bij recepten worden genoemd lijken mij fictief, en ze smokkelen bovendien vaak door “gekookte rijst” of “8 fijngesneden knoflooktenen” in de ingrediëntenlijst te zetten, waardoor je zo een half uur langer bezig bent met rijst koken en knoflooktenen snipperen).

Isa’s Meaty Beany Chili is het enige recept dat me bijna stressloos afgaat, omdat het zo naadloos in elkaar past. Je bereidt weliswaar drie dingen (chili, muffins en guacamole), maar twee ervan kun je maken terwijl het eerste staat te pruttelen. En dan is het allemaal precíes tegelijkertijd klaar (en als het onverhoopt toch niet helemaal goed uitkomt, is dat ook niet erg, want chili kan niet te lang koken en de muffins en guacamole eet je toch koud). Je kunt het hele recept hier lezen, maar dit is mijn timing:

1. Snijd ui en paprika, gooi ze in de pan

2. Snijd knoflook en verzamel kruiden, gooi erbij

3. Linzen en water erin, 20 minuten laten koken

4. Oven aanzetten op 180 graden

5. Muffinbeslag maken

6. De oven is voorverwarmd en je beslag is precies op tijd klaar!

7. Muffins de oven in, 20 minuten laten bakken

8. Bonen en tomaten gaan in de pan erbij

9. De chili pruttelt, de muffins bakken, jij maakt de guacamole

10. Alles is klaar

O, en zei ik al dat het heel lekker is? Het is heel lekker. En gezond. Al die eiwitten die je tegenwoordig schijnt te moeten eten zitten hierin.

6. NEMEN: Een papieren krantenabonnement

Een van de beste beslissingen van het afgelopen jaar: een papieren krantenabonnement. Elke ochtend ligt de krant op de mat, en ik blader ‘m door tijdens het ontbijt en de lunch. Is dat niet veel te veel, hoor ik je vragen, en het antwoord is 1. Nee, want ik lees natuurlijk niet alles (het hele sportkatern van de maandag gaat ongelezen de papierbak in) en 2. Het is in feite veel minder dan het nieuws op je telefoon, dat de hele dag door verandert, en nooit klaar is.

Echt, het gevoel van die laatste pagina’s omslaan en weten dat het nieuws voor die dag nu af is. Dat de rest kan wachten tot morgen. En ja, soms mis ik iets — maar nooit langer dan een dag.

En als je denkt: ‘Maar ik vind het zonde om te betalen voor iets wat ik niet volledig lees’ — ik zie mijn krantenabonnement ook als een soort gift aan het goede doel. Het goede doel van de onafhankelijke journalistiek.

7. LUISTEREN: Grace Ives

Mijn popmuziekontdekking van de afgelopen maanden is Grace Ives. Ze heeft een goeie stem, aanstekelijke bliepjes, iets schreeuwerigs en ingetogens tegelijk. Ik houd van het hele album, maar mijn favoriete nummer is ‘Stupid Bitches’.

Ze komt naar Paradiso op 14 juni!

8. DOEN: Verjaardagskaartjes versturen

Met mijn verjaardag was ik nog zo ziek, dat ik niet meer dan één iemand tegelijk op bezoek kon hebben, laat staan dat ik een feest kon geven. Maar ik had wel enorm zin in een feest, en ik miste al m’n vrienden. Omdat ik een droevige, eenzame dag voorzag, verzocht ik iedereen om mij een kaartje te sturen, ter opvrolijking. Dat deden de mensen. Het was zo leuk om op mijn verjaardag (en de dag ervoor, en de dagen erna) post te krijgen, dat ik sindsdien probeer om, ongevraagd, ook andere jarigen een kaartje te sturen. En wat blijkt: iedereen vindt het leuk. Een verjaardagskaart is nooit niet leuk. En het is zo weinig moeite. Koop een stapel leuke kaarten bij je boekhandel, leg wat mooie postzegels in een la, en houd de kalender in de gaten.

9. KIJKEN: Taskmaster

Vorige week is bekend geworden dat er een Nederlandse versie van Taskmaster komt, dus dit is het moment om (opnieuw) in het origineel te duiken. Als je het nog niet kent: Taskmaster is een heel grappig, fijn programma waarin comedians rare opdrachten moeten uitvoeren en vervolgens in de studio moeten toelichten waarom ze die opdrachten op zo’n eigenzinnige manier hebben voltooid.

De eerste 12 seizoenen staan integraal op YouTube, met nog heel veel extra’s, alles hier te vinden. Mijn tip: begin bij seizoen 5.

10. NEMEN: Flitsfoto’s

Toen ik met Pasen bij mijn ouders op bezoek was, haalde mijn vader een oude camera van me tevoorschijn. De Nikon Coolpix. Hij deed het nog. De afgelopen dagen heb ik er veel mee gespeeld. Mijn eerste bevinding: deze camera is lichter dan mijn telefoon! Mijn tweede bevinding: flitsfoto’s zijn zwaar onderschat.¹

1. Mijn derde bevinding: er is veel tijd voorbijgegaan sinds ik deze camera kocht. Het is dan ook een Vintage Digital Camera.